Ik fietste naar de stad.

Ik had last van absences, dit zijn bij mij kleine toevalletjes van ongeveer 10 seconden. Het is geen spectaculair verhaal maar laat
wel zien hoe gevaarlijk de kleinste activiteiten kunnen zijn voor iemand met epilepsie.

Tijdens een absence ga ik door met doen wat ik deed.

Ik fietste dus heel simpel naar de stad toe en kreeg een absence en was dus een seconde of 10 de lucht in aan het kijken, er kwam
een bocht aan maar ik fietste rechtdoor. De sloot in.

Later kan ik wel lachen om de dingetjes die me overkomen maar op dat moment is het wel even balen, het zou erger zijn geweest
als het bij een stoplicht gebeurd zou zijn.

Een gebroken arm overgehouden aan een absence van 10 seconden.

Groetjes,

terug naar verhalen